พื้นฐานไม่แน่น แต่โดนบังคับให้วิ่ง? วิธีแก้ปมคณิตศาสตร์แบบไม่ต้องเริ่มใหม่หมด
วันนี้ครูฮีมอยากมาชวนคุยเรื่องหนึ่งที่มันบีบหัวใจคนไม่เก่งเลขมานักต่อนักแล้ว
หนูๆ เคยเป็นแบบนี้ไหมครับ? นั่งเรียนคณิตตอน ม.ปลาย จ้องกระดานตาปริบๆ อาจารย์หน้าห้องก็เขียนยิกๆ แล้วพูดว่า "ตรงนี้พวกเราเรียนมาแล้วตอน ม.ต้น เนอะ ครูข้ามเลยนะ"
อ้าว! เดี๋ยวสิอาจารย์ หนูยังงงอยู่เลยว่าทำไมบวกถึงย้ายไปเป็นลบ แล้วทำไมตัวนี้ถึงต้องเอาไปหาร!
ความรู้สึกมันเหมือนเราเพิ่งหัดเดินเตาะแตะ แล้วจู่ๆ มีคนจับเราไปปล่อยในสนามแข่งวิ่งมาราธอน แล้วตะโกนสั่งว่า "วิ่งสิ! ทำไมไม่วิ่ง!" มันเหนื่อย มันท้อ แล้วก็พาลเกลียดวิชานี้ไปเลยใช่ไหมล่ะครับ ครูฮีมเข้าใจความเจ็บปวดนี้ดีเลยครับ เพราะครูเห็นลูกศิษย์หลายคนร้องไห้กับเรื่องนี้มาเยอะมาก
ลูกศิษย์รู้ไหมครับว่า สาเหตุที่คณิตศาสตร์มันพังครืนตอน ม.ปลาย มันไม่ใช่เพราะเราหัวไม่ดี หรือเราไม่ฉลาดนะครับ แต่มันเป็นเพราะ "พื้นฐานเรายังไม่แน่น" ต่างหาก
บางคนยังย้ายข้างสมการผิดๆ ถูกๆ บางคนยังงงเรื่องเศษส่วน หรือเครื่องหมายบวกๆ ลบๆ พอขึ้น ม.ปลาย เนื้อหามันไม่ได้สอนใหม่แต่มันเอาของเก่าไป "ต่อยอด"
วิธีแก้ที่ง่ายที่สุดและได้ผลที่สุด คือ "หยุดวิ่งก่อนลูก แล้วกลับไปผูกเชือกรองเท้าให้แน่น"
ไม่ต้องอายเลยนะที่เราอยู่ ม.ปลาย แล้วจะต้องกลับไปกางหนังสือคณิต ม.ต้น ดูใหม่ มันคือทางรอดทางเดียวครับ! ครูฮีมขออธิบายเหตุผลให้เห็นภาพง่ายๆ เป็นฉากๆ ตามนี้นะครับ
ข้อ 1. คณิตศาสตร์เหมือนการสร้างบ้าน
ตอน ม.ต้น คือการตอกเสาเข็ม เทปูนทำพื้นฐาน ถ้าเสาเข็มเราทำมาจากดินเหนียวเละๆ พอเราพยายามจะสร้างชั้นสอง ชั้นสาม ซึ่งก็คือคณิต ม.ปลาย ยังไงมันก็ถล่มลงมาครับ ต่อให้ช่างจะเก่งแค่ไหนก็สร้างต่อไม่ได้ เราเลยต้องกลับไปเทปูนชั้นแรกให้แข็งก่อน
ข้อ 2. อาวุธลับที่ชื่อว่าการย้ายข้าง
กฎพื้นฐานอย่างการแก้สมการ มันเหมือน "กุญแจผี" ที่ใช้ไขประตูคณิตศาสตร์เกือบทุกบานบนโลกใบนี้ ถ้าหนูเจอโจทย์ ม.ปลาย ที่หน้าตาซับซ้อนมาก รู้สูตรทุกอย่าง แต่สุดท้ายหนูย้ายข้างตัวเลขตอนจบไม่เป็น กุญแจดอกนั้นก็หักคาประตูครับ คะแนนก็ปลิวหายไปในอากาศเลย
ข้อ 3. ยอมเสียเวลาตอนนี้ สบายไปตลอดกาล
การกลับไปทวนเรื่องสมการหรือเศษส่วนง่ายๆ ใช้เวลาตั้งใจจริงๆ แค่อาทิตย์เดียวก็เข้าใจแล้วครับ แต่ถ้าหนูไม่ทำ หนูจะต้องทนทรมาน นั่งงงในดงตัวเลขไปอีกสามปีเต็มๆ คุ้มไหมที่จะแลก? ครูฮีมว่าคุ้มสุดๆ เลยนะ
ลองนึกภาพตามครูฮีมนะ... ถ้าหนูกลับไปซ่อมจุดอ่อนเล็กๆ พวกนี้ได้สำเร็จ วันที่หนูเดินกลับเข้าห้องเรียน ม.ปลาย หนูจะไม่ใช่คนเดิมที่นั่งหลบตาครูอีกต่อไป
พออาจารย์เขียนโจทย์ยาวๆ บนกระดาน หนูจะมองเห็นทะลุปรุโปร่งเป็นบรรทัดๆ เลยว่า "อ๋อ บรรทัดนี้ย้ายเจ้านี่ไปลบ บรรทัดนั้นเอาเจ้านั่นไปหาร เพราะแบบนี้นี่เอง"
ความรู้สึกที่ว่า "เฮ้ย! เราก็ทำได้นี่หว่า" มันจะฟูขึ้นมาในใจ คณิตศาสตร์ที่เคยเป็นสัตว์ประหลาดตัวร้าย จะกลายเป็นแค่เกมจิ๊กซอว์สนุกๆ ให้หนูต่อเล่นเพลินๆ เลยล่ะครับ ครูฮีมเชื่อมั่นเต็มร้อยว่าลูกศิษย์ของครูทุกคนทำได้แน่นอน เริ่มวันนี้เลยนะ!
ใครอ่านจบแล้วรู้สึกว่า "นี่มันชีวิตฉันชัดๆ" หรือนึกถึงหน้าเพื่อนรักที่กำลังนั่งตาละห้อย งงในดงคณิตศาสตร์เหมือนกัน แท็กเพื่อนคนนั้นมาอ่านโพสต์นี้ด่วนเลยครับ! มาจับมือกัน ซ่อมพื้นฐานให้แน่น แล้วเราจะวิ่งฉิวเข้าเส้นชัยไปด้วยกันครับ!